Cztery pory roku

Jesień w koło zatańczyła, Świat kolorem obrzuciła, A bursztyny i rubiny Ozdobiły już krzewiny. Potem siadła z kołowrotkiem, Zakręciła mocno motkiem, Wyszło z tego babie lato , Da urodę późnym kwiatom. Rozwiesiła nici białe Do zabawy doskonałe, Gdy pająki to ujrzały, Domki sobie zbudowały I kokony ,i siateczki Wprost wyborne na ploteczki. Znowu jesień w tany poszła , Teraz pluchy z sobą niosła. Tak skakała i pląsał , Że z drzew liście pozrywała. Leżą sobie jak pierzyna, Kolorowa otulina. Wszystko w koło się kołysze Mgłą otula , robi ciszę. Tylko z pola myszka mała , Na zakupy się wybrała. Zbiera ziarna i orzeszki, Chomikuje różne pestki. W górze słychać lecą ptaki, Odlatują nieboraki... Po jesieni przyszła zima , Białą farbę w dłoniach trzyma. Pomaluje i przemieni Wszystkie barwy tej jesieni. Zima ta artystka wielka , Śmiałym wzrokiem w okna zerka I maluje tam witraże, Co chce to nam w nich pokaże: Są wspomnienia wiosny ,lata Wydobyte w pięknych kwiatach, Które pędzlem zakreśliła, Niby z łąki ukruszyła Rosną i zajmują całe, Szklanych szyb przestrzenie małe. Rankiem wszystko szybko znika, Bo ogrzane od promyka. Zima się nie smuci wcale, Już wybiera się na bale. Rozsypuje białe płatki I układa z nich zagadki, Które myśli rozwiązywać , Kiedy mróz zacznie przybywać. Jakąż parą są wspaniałą, W swojej sztuce doskonałą. Gdy w księżyca blasku nocą, Gwiezdnie w śniegu zamigocą. Grają sople diamętowe, Słychać dźwięki kryształowe. Miło zimę obserwować , Gdy się można w domu schować. Jednak gdy nie macie chaty, Nie igrajcie z nią kamraty, Bo choć piękna i wyniosła, Pani nie jest to radosna. Kiedy ona tańczy , skacze Biedak przez nią często płacze. Aż tu wiosna czarodziejka , Filuternie oczkiem zerka. Rozrzuciła pierwsze kwiatki: Przebiśniegi oraz bratki. Tu krokusy ,tam żonkile Różnych barw cudownych tyle. A z kolorem są zapachy, Zachwyt słychać :ochy-achy! Wiosna ze snu wszystko budzi I nikt przy tym nie marudzi. W górę pnie się ozimina, Swoje gody zwierz zaczyna. ,,Hen na polach słupy stoją, Wykorzystam gawiedź moją". I na drutów pięciolinii usadziła swoje ptaszki, By okiełznać ich igraszki. Są tu kosy ,szpaki, wrony, Wszyscy śpiew ćwiczą szalony. A na scenie pół skowronki, Dostrajają swoje dzwonki. Jaskółeczki przyleciały, Śliczne fraczki przyodziały. Za batutą bocian stoi, Wpadki żadnej się nie boi. Każe stroić instrumenty, Koncert wyszedł jak zaklęty. Pszczoły koncert usłyszały I na łąki wyleciały, Zapylają wszystkie kwiecie, W ulu miodek matka niecie. Świat muzyką obudzony, Rozkwitł pięknie umajony, Szmaragdową łąk zielenią, Które w szafir niebo zmienią. Już po wiośnie letnia pora, Zbiera owoc po amorach Zbiera , rylcem wykrawuje, Różne kształty z nich buduje. Wszystko młode, piękne , smaczne- ,,Konfitury robić zacznę". Szybko zbiera plon w koszyki I nakład nam w słoiki. Teraz okres jest dostatku, Tak więc nie leniuchuj bratku, Bierz się szybko do roboty Jeśli nie, to masz kłopoty Bo gdy zimy pora sroga , Znów zagości w świata progach Brak zapasów cię pogrąży, A gdy lato każdy zdąży Czerpać , no i pić z kielicha , Które ono nam podpycha. Bawi lato się w złotnika I na polach kłos przetyka. Przepych kipi ,świat zalewa Potem znika jak ulewa. Mnóstwo stylów, kształtów , form Chce wyskoczyć z lata norm. Czujesz?Słońce mocno grzeje, Pot się z czoła straszny leje, Będąc ciągle w tym upale , Moczył byś się nawet w kale! A tu lato dla ochłody, Cysternami wiezie wody, Idzie za nim wielka burza Co opalem świat unuża. Kowal wielki z tego lata, Błyskawicę w niebo wplata. Wiatr gałęzie z drzew obrywa, Groźną chmurą światr zakrywa, A po burzy piękna tęcza , Niebo z ziemią znów zaręcza. Tak od wieków w stałej kolejności, Każda pora roku u nas tutaj gości. A my tu jesteśmy patrząc jakby z boku, Gdy płyną leniwie , jednak rok po roku, W tym swoim lenistwie, ale zapędzone Śliczne i czarowne panie w rok złożone. I tylko po głowie błąka się pytanie, By odkryć odpowiedź , czasu nam nie stanie. Jak dotrzymać można kroku, Wszystkim czterem porom roku?