Znowu na świat patrzy żółte oko nocy. W okna się dobija,rysuje gałęzie, Z mroku wyrywa życie,ukryte pejzaże, Budzi z niebytu rozmyte obrazy. Takiej nocy wykrzyczy,że świat cały żyje! Jak nie patrzeć w to oko? Świat zaczarowany,zobacz? Widzisz to piękno ,co w dzień cię otacza, Co nie zmienia się nocą,lecz tylko przysypia, By się ocknąć na nowo w słońca złotym brzasku. Różowości poranka ,pierwszych promieni blasku.