Marmurowe pomniki ,szare, zimne kopce , Takie strasZne ponure, takie jeszcze obce. Lecz gdy kroki kieuję w te łzawe aleje, Dziwnie tęsknię ,lecz za czym ? Co się ze mną dzieje? Nic tam nie ma ,bez życia ,śmierci i szarości, Jednakowo ukute z odwiecznej marności. Jedna godność ukryta w katafalku śmierci, Zachowana w ulotnej człowieka pamięci. Próg przekraczany tylko w jedną stronę Bez powrotu, bez wyjścia,,, A ja czekam?Płonę? Za tym progiem odnajdę bezkresy miłości, Zniknie maska niewiedzy ,porwą mnie czułości I zatonę w radości wielkim oceanie. Nie obejdzie mnie ,że po mnie Tylko proch zostanie!