Pragnę powodzi błogosławionych słów, Tonąć w ich sensie, serdecznym brzmieniu. Jak balsam lejących się dobrych mów, Szczerze wylanych ,nie w zakłamanym roztargnieniu. Pragnę lawiny gestów życzliwych, Niewymuszonych dotyków miłej dłoni. Pełnych współczucia rąk dobrotliwych, W ich uścisku tajać, czuć że on chroni. Pragnę mrowia sprawiedliwych osądów, Szczerością jawnych, choć niepoprawnych. Uczciwych ocen , niezależnych od poglądów, Karcących, a ironicznie zabawnych. Pragnę tak dużo, a mało trzeba, By życie przeżyć uczciwie. Być z eucharystią w drodze do nieba, W oczy śmierci nie patrzeć lękliwie.