Szturm rozwjal ostatnie złudzenia Byłem na fali Zaraz po tym jak zatrzesla się ziemia Wznosząc się wysoko ludzie przypominali Że to początek, za szybko by szukać przystani Nie słucham więc wypuscilem ten szum Przyblizajac się w myślach do wysp tanzani Zgubiłem się jednak w prędkości znalazłem kilka trumien Pustych jak moje serce zwietrzone Mokrych jak ciało i oczy solą zmeczone- płakałem Nie będzie wiosny apokalipsa nastaje Żegluga to wieczność Uciekam więc w przestworza Powtarzając niepotrzebny ciągle - jedzmy nikt nie woła!