nieśmiertelna metafora kawałek drewna twardego jak cegła za nimi sypialnia to w niej fantazje człowieka rozrzucone w kąty wiszą ociekając pajęczą nicią po drugiej stronie ja dym rozciągam ramiona między oknami przeciągam zaciągam firany mają niezłą zabawę kiedy czasem w nich przypadkiem żółknę przeciągi ciągi i zawirowania rozpychane ściany po głowie jak wszy skaczące słowa za nimi myśli gonitwa w której łzy mają swój krwioobieg widzę pokój przepełniony światłem tańczący cień nasiąknięty perfumami niedawno byłem tam przekręcając klucz w odpowiednią stronę marnotrawny zahibernowany wczorajsze pranie smakowało ekologią przemilczenia zbyt duża dawka detergentów zmiękcza włosy i serca przedawkowałem uczucia