te wszystkie ściany dzielące nas od siebie ulice rozwlekłe miastem labirynty zagubionych kroków ci ludzie gapiący się w oczy których znamy pomiędzy nami co rozmowami zagłuszają szepty na językach hodując codzienność to czego jeszcze o sobie nie wiemy odkrywając fragment po fragmencie te godziny które z osobna rozsypane dłużą się w nie mając znaczenia czasie gdyby to wszystko nagle znikło i tylko my sami... ...stojący po środku świata jak kiedyś Ewa z Adamem