jestem samorodkiem ołowiu co na wodzie środkiem okręgu opada w dół jednym krokiem który cofa wszystkie drogi do mostów obróconych w pył aktorem bez twarzy grającym w teatrze pustych krzeseł ciszą ściśniętą myślami w które nikt nie wierzy wypłowiałym uczuciem leżącym w kąciku oka palącym złudzeniem lękiem i straconym czasem zburzonym człowiekiem na którym wyrosły jedynie chwasty śladem na piasku co znika pod jedną kroplą deszczu …a ty trzymasz mnie na łóżku i głaszczesz