co rano

co wieczór tuli mnie piękna kobieta czy jestem zły czy dobry nie pyta co rano mówi mi dzień dobry i się uśmiecha a potem biegnie po słońce i choć go czasem nie ma potyka kubek kawy nadal szczęśliwa że nowy dzień że śnieg że pada deszcz taka jest... a ja o niej rąbię drwa i martwię się zaparzam herbatę czekam... kiedy wraca na rzęsach ma szron pyta o czas ten nasz co już nie tyka a płynie spokoju strumieniem myję nim twarz nabieram w dłonie jej dłonie i mówię że nadeszła wiosna że ona że pąki za oknem zielone że ciągle jest ogniem który rozpala ...i tylko się uśmiecha jak to ona z wtulonymi we włosy skrzydłami grzeje śniadanie pomiędzy słowami aniołom zbiegającym z gór... . bawialni