Do poezji

Achh poezjo, moja wspaniała jak dźwięki porannej rosy na trawie, cudowna niczym zapach tysięcy kwiatów na polanie opasanej pszczołami, poezjo. Achh poezjo, moja kochana kocico z ostrymi pazurami, łagodna niczym myszka zgubiona gdzieś pośród pszenicy, poezjo. Poezjo, moja poezjo, nie umiem inaczej wyrazić Tego co we mnie się gotuje, co wrzy codziennie Pod prysznicem, w łóżku, co nie chce się wprowadzić Na stałe do kalendarza, co nie powstrzymuje mnie Przed pisaniem do Ciebie, o Tobie, achh poezjo. Moja kochana, urocza słabości ducha kosmicznego, Tyś mi wschodem i zachodem, senną wizją Ciepłych dni w objęciach słodkiego, kochanego Poematu Twoich ramion, achh poezjo moja. Jakże chciwe są moje tłuste słowa, te zdania Wychodzące z moich palców niczym zbroja Na mą upartość do świata, i wszystko wzbrania Mnie i jednocześnie nic nie powstrzymuje Przed wynoszeniem Cię ponad gwiazdy, Moja poezjo, poezjo co kocha i miłości nie utrzymuje, Jesteś wschodem i zachodem mojej prawdy, Prawdy o tym, że nigdy nie będziesz dla mnie, Choć jesteś tuż obok.