Zabijmy się poezją

Zabijmy się poezją, utknijmy w niej na długie lata, Zimy, wiosny, jesienie, zostawmy tam dusze swoje, Niech ten wiersz odgradza nas jak krata O mocy stu tysięcy słów, i bądźmy tam we dwoje. Zapijmy się poezją, dobrnijmy do jej butelkowego dna, Wyrzućmy kapsel słów by wiatr wdarł się do jej środka, Niech ta butelka zasłoni nas jak mgła O mocy stu tysięcy zdań, i niech nie mija ta noc krótka. Wykrwawmy się poezją, niech ciekną wiersze rzeką Do całego świata, niech odpłyną nasze ciała, Niech ta woda zasłoni nas swą powieką O mocy stu tysięcy łez, i niech nie pęka ta poetycka skała.