Śnieżny las

Płynąłem po pas w śniegu wczoraj wieczorem, Zewsząd otaczał mnie las, ciemny las Który smagał swoim zimnym jęzorem, Okalał duszę spoconą kolejny raz, Składał się z powtórzeń kilku drzew, Ich mroźne gałęzie na nas spoglądały, Buzowała kora, buzowała krew, Wtapiały się w nas, jak ogień kształtowały Nasze zmysły, nasze leśne wizje, Nasze kurtki, nasze przemoczone buty, Nasze oczy, jak gwiezdne kolizje Spotykały się, prowadziły dysputy O śnieżnych pasach spadających z nieba, O gwiazdach odbijających się w oczach, O pszenicy w zmysłowych potrzebach Leśnych Pań, o rozpalonych kroczach Od zimna grudniowych uniesień. I brnęliśmy tak po pas w śniegu, Umoczeni, zadowoleni, milczący, Na brudnych pasach leśnego wybiegu Kochaliśmy się bez słowa, dygoczący, Zziajani, zmarznięci od własnych dusz, Nieosiągalni, niedoścignieni w ciemnym lesie, Między nami zalegał biały kurz, Chłonęliśmy go wyczekując uniesień. Płynęliśmy po pas w śniegu wczoraj wieczorem, Zewsząd otaczał nas las, ciemny las Który smagał swoim zimnym jęzorem, Rozbierał nasze dusze, rozbierał nas. Do naga, bez słów.