Walka żywiołów

Straszliwą walkę z sobą toczyły ogień i woda przeciwne byty na oczach widzów jawnie i skrycie była to bitwa na śmierć i życie Ogień był straszny w swych poczynaniach walczył zawzięcie w wielkich zapałach woda obronnie się uśmiechała języki wroga odparowała Nie czyniąc szumnie żadnego znaku spłynęła cicho do kontrataku w ogniu pisnęło i zasyczało gdy się na niego strumienie lało Zdawać się mogło nastąpił finał bo płomień nagle cały już zsiniał ocknął się jednak z tego potrzasku narobił przy tym strasznego wrzasku Nabrał powietrza cmoknął i dmuchnął gorący oddech na wodę buchnął płonął z uciechy i głośno mlaskał bo czule wodę sobą wygłaskał W swym uniesieniu zanim się spostrzegł bo zagrożenia w porę nie dostrzegł krzyknął w przestrachu na wszystkie tamy jestem przez wroga cały kąpany Tak go wciąż woda lała kapała aż w nim się wreszcie zagotowała ogień ochłonął i zmrużył oczy nie miał ochoty już walki toczyć By znów się palić cichym płomieniem marzyć o wodzie czułym westchnieniem ona do niego uśmiech śle skrycie płynie spokojnie w swoim korycie.