ZMÓWINY

"Dawno dawno temu za siódmą rzeką" Przyszli kumowie w gustownych strojach na progu kłaniając się grzecznie jednako byli w dobrych humorach więc się witali serdecznie prosimy siadać wyrzekł gospodarz przy naszym skromnym stole a gospodyni choć już nie młoda pobiegła ciasto kroić w niedługim czasie stół zastawiony jak na weselu u wójta były tam wszystkie słodycze świata i oczywiście wódka gdy już po jednym kumy wypili zaczęło się istne piekło bo się zaczęli spierać o wiano żeby się nie upiekło początek miało całkiem nieśmiały od bezbolesnych kuksańców wreszcie ogniwa nie wytrzymały zrywając kagańczy łańcuch damy na wiano - goście orzekli dwa mydła oraz miednicę cztery koszule spodnie i szelki i nienagraną kliszę a my dajemy - mruknął gospodarz ręcznik, dwa prześcieradła nowiutkie zgrzebło, koła do wozu i tysiąc gramów sadła tak się wzajemnie licytowali w miarę wypitej wódzi aż wreszcie miarka im się przebrała kum krzyknął – daj kumie buzi po trzech butelkach i kilo bryndzy wór darów tak się rozwiązał że pękły wszystkie blokady nędzy każdy z bogactwem się wiązał gospodarz krzyczał tak w niebogłosy aż ściany w szwach się trzęsły a goście gromko mu wtórowali my damy jeszcze więcej - ja dla swej córki a ja dla syna wrzeszczeli wszyscy z przejęciem buty filcowe futro z szynszyla pszenicę żyto i jęczmień ja dom zakupię dla pary młodej wille w bogatej dzielnicy a ja samochód zagrzmiał gospodarz taki jak Robka Kubicy my damy wszystko - co tylko mamy piszczały głośno kumeczki do swoich szklaneczek wciąż dolewały świeżo skroplonej wódeczki tak się bogactwo im pomnażało że sami się dziwili dopiero wtedy dziwić przestało gdy wszystkie trunki wypili nazajutrz rano - gdy wytrzeźwieli błagali syna i zięcia wiesz co syneczku – ty nasz aniele może byś poszedł... na księdza. Józef Tomoń