Ante

ciemnowłosa dziewczyna przyniosła wodę z miętą i cytrynami jej twarz na chwilę przysłoniła gwarną ulicę powróciły wspomnienia znad Driny tam kobiety były ładniejsze a podwładni śpiewali raz dwa trzy czego nie wymyślił Dante to wymyśli Ante raz dwa trzy do wioski weszli nad ranem za wzgórzami niebo błyszczało gwiazdami a powietrze było rześko wymieszane z zimną mgłą spadała z urwisk do ciemnej rzeki plastyczny krajobraz wart zapamiętania psy nie szczekały ogłupiałe od woni cieczki którą pomazali buty w nocy zwiadowcy oznaczyli kredą chaty teraz we śnie wyjmowali szczury ze śmierdzących gniazd mogli wyjechać każdy kozojeb chował paszport pod gnojem nieświadomie wybrali spotkanie z Ante przywódcę sprawnie przybili do cerkiewnych drzwi nawet nie wrzeszczał do czasu kiedy rzeźnickim nożem rozpruli brzuch i wpuścili żaby rozgrzane w jelitach zawsze próbują gdzieś wpełznąć szukając chłodu nazwał go francuskim krzykaczem reszcie kamratów zwyczajnie odcięto łby a brodate żuchwy przybito obok ukrzyżowanego powiedział taki dla nich odpoczynek w wyschniętym wietrze obrócą się w pył przyszedł czas na „cichą śmierć” zawsze krzywił się kiedy słyszał że jest cicha była chrzęstem łamanych czaszek i kręgów pod uderzeniami drewnianego młota miłosierna dla dzieci ale ich matki zawsze wyją charczały z szoku i bólu pełnymi piersiami zza przekreślonych krzyży które zdzierali z nich razem z ubraniem to było mleko które mieszało się z krwią i wodą zabijane piękno które pokrywał mrok rzeki żeby nie mogły już płodzić głowy i trupy są dziwnie ciężkie wystarczą kosze wydłubanych oczu na rozstajach dróg i czerwień Driny na tle zachodzącego słońca tam zostaną tylko psy które dojedzą resztki cicho śpiewali raz dwa trzy czego nie wymyślił Dante to wymyśli Ante raz dwa trzy parę kilometrów dalej była muzułmańska wioska ciemnowłosa kelnerka pomyślała przystojny ale jakiś rozmarzony może poeta nie wiedziała że w innym czasie i przestrzeni patrzyłaby prosto w piwne oczy śmierci a teraz dostała kilka euro napiwku