Czy poeci mają jaja?

To pytanie retoryczne – odpowiedział stary, głupi i zwiędły*. Tenże jeździł po portalach wózkiem na kółkach. Skrzypiał, strugał, syczał, aż do zamulenia. Kaleki? A jakże, ograniczała go nadmierna wiedza i irytujące spojrzenie na początkujących nieudaczników. Stąd zbierał co należało. Najbardziej piszczeli zwolennicy poetyckiej hucpy i rym, cym, cym, byleby był rym. Często tworzyli fikcyjne postacie, znane z nordyckiej mitologii, które wraz ze światłem zamieniają się w kamień. Niestety nocą bywali skuteczni, szczególnie operując w tym czasie toaletą, tak od serca. I tak będzie do końca ich dni, a może i dłużej. A można by było inaczej. Ekstremizm ciągle jest przeceniany, pomimo tego, że prawie każdy dorosły obywatel wie, że złoty jest tylko środek, od kiedy pierwszy raz zerknął w krocze dziewczyny.** Ale, ale!!! Jaka jest odpowiedź na zadane pytanie? Bo nadal nie wiem czy stary miał rację. *Rzeczowniki po wymienionych przymiotnikach, pozostawię do dowolnej interpretacji, celem stworzenia właściwych klimatycznie metafor dopełniaczowych. **Nie dotyczy homosiów płci męskiej - oni złota szukają gdzie indziej.