Jeleń

We mgle podążam pod łąki skraje, w piersi już dudni potęgi grzmot. Rykiem rozedrgam leniwą zgraję, w leśnych istotach rozbudzę wzlot. Przynajmniej zanim nie rykłem jeszcze, bo gdy opary pierś opuściły Efekt mizerny – nie w myśl tej pieśni – sen liści tylko spokój zmąciły. Ba! Ale rogów to mam koronę – grubą jak słoni drzewce sprzed laty. Obedrę nimi samców wątpliwych, do kości zdejmę skóry im płaty. Lecz co się dzieje dziwnego ze mną – rogi coś słabo wbite w mój łeb. Słychać gałęzi drzew szepty śmiechu – przyprawił rogi ci stary kiep. Posłuchaj teraz! Czy w lędźwiach moich nie gra hormonów milion wykwit? Kiedy upuszczę żądz – kwil skowronek zwiastować będzie potomka świt. Wreszcie udało się dosiąść jedną, jedyną łanię co miała lęki. Lecz miast jelonka poczęła sarnię – dołóżże dziecię w czarę udręki. Tak też upłynął sens mego życia – jeleń osiwiał – łamliwe włosy, Chwiejny, zmarszczony, rogi wciąż trzyma i słyszy stale podszeptów glosy. Próbował zrzucać w chwilach zwątpienia - nic to nie dało, bo odrastają. Co roku po nich na łące ślad, mchem okraszone w kurhan zmieniają … … jelenia myśli, ciało i świat.