Wokoło pustki coś się dziać zdaje

Jeszczem za wczoraj dnia zapadaniem, nosił po głowie pisklę skrzeczące Co to za matki siwej oddaniem, rzuca wezbrania szlochań pragnące Zdał mi się wieczór wonią upstrzony, jak żyw ocean żądzy głęboki Co to prześwita przez mgieł gęścinę, co to ma za nic czerni obłoki Nim czart zawołał księżyc bochena, duchy wypełzły zza mroku skrycie Sercem wojując w myśl ich pragnienia, widziałem myśli tej sensu życie Co się zdarzyło? Że nie wypowiem nic prócz – to było – trwając zajadle Kto je przegonił? Zmarszczki na czole – jakby krochmalem wygładzić żagle Jeszcze za wczoraj pisklę pragnące, iskr oceany i zgiełku duszki Teraz zastałem tam martwe morze, posąg złamany i żółć wydmuszki Zasnąć mi pora bo na wstawanie, moich nadziei się ziszczą śluby I chuć przywoła, skier oceany, dziecko ptaszyny i zwidów duchy