Krzyk

Puste muszle leżą na plaży porozrzucane w nieładu takt każda z nich jednak o czymś marzy samotności wieczny stan jestem jedną z nich Kto ucho przyłoży by ich historii wysłuchać? ludzie przechodzą obok samotność w skorupę puka Rozpaczliwie nucą swą samotną pieśń tam gdzie fale je wyrzucą krzyż swój będą nieść Owady w bursztynie zastygłe w marzeniach przerwany ich lot zatrzymany zegar pośrodku mostu stoją gdy zaczyna płonąć nie mogąc go przemierzyć decydują się utonąć jestem jednym z nich Nucą swą grobową melodię rozpaczy tren będzie dudnił w tym bursztynie aż po sądny dzień Krzyczę jakbym nie miał głosu stacza się mój głaz niewidzialny dla świata już kolejny raz…