Rozbitek

Znowu topiłem nie smutki w kieliszku bo tak głęboki nie istnieje ale siebie samego w Tobie nie wypłynę na powierzchnię zanim najpierw nie utonę W tsunami łez na mym gniewnym oceanie siódmy rok już trwa moje poszukiwanie nie ma lądu choć go widziałem fala jednak zmyła mnie zdryfowałem Kolejne wiosny bez powietrza w mej butli tlenowej coraz go mniej nie o życiu pod respiratorem śniłem w nocy marzyłem w dzień Próbowałem utopić Ciebie we mnie zawsze wypływasz teraz już wiem że zamiast próbować ja muszę pływać na mojej tratwie rozbitek, który nigdy nie będzie mieć łatwiej