Zmarznięty kwiat

gdzieś na uboczu jeden przebiśnieg marznie w oczekiwaniu na jutrzenkę topnieją pierwsze sople na gałęziach krople odmierzają czas jak zegar chmury są dziś wielkim monolitem płatem materiału na sinawym niebie bielą się jak mgła w ołowiane cętki zjadając promień słońca nim dotrze do celu zanim wzejdzie jutro zniknę wraz ze śniegiem pod kępą trawy słońce wyrówna błotne drogi pod swe jaskrawe cytrynowe buty nie ma pierwszych kwiatów na łące ktoś powyrywał im płatki rozrzucił dookoła już nikt z żyjących nie wskrzesi co umarło i tylko miłość bukiety rodzić zdoła