Dusidło

I uszła duszyczka pod oblicze nieba, Pytały ją gwiazdy, czy zemsty jej trzeba? Gdy bezwstydnie wycisnął z niej sprzeciwne dreszcze, Wstrętem duszonych oddechów na wietrze, Ostatni oddała we łzach niewiasta, Oddech, co zdusiła pierzyna trawiasta, I szumiał im las, I szumiały im krzewy, Czemuś ziścił na dziewczynie potrzeby? Gdzieś zmiętolił jej suknie, w której głuszy? Czemuś pozbawił jej ciała, a siebie duszy? I wyrwał ustami ślad na łzach jej szkliwu, Czyś nie dojrzał w oczach dziewczęcego sprzeciwu? I pytał go las, I pytały go krzewy, Czemuś ziścił na dziewczynie potrzeby? I uszła duszyczka pod oblicze nieba, Pytały ją gwiazdy, czy zemsty jej trzeba? I wlecze dusidło, bezwładne ciało kobiety, Na piersiach jej przypadkiem zerwane bukiety, I składając ofiarnie w wodach jeziora, Spojrzał w odbicie, i dojrzał potwora, I porwała go woda, I porwały go fale, Nie ma dusidła, nie ma go wcale. I tylko gwiazdy w odbiciu widziały, Co wody mętne jeziora skrywały, I tylko one w ostatkach odbicia, Poznały śmiertelną tajemnicę życia, I porwała ich woda, I porwały ich fale, Nie ma obojgu, nie ma ich wcale. Dawid Głodek http://remotiusrex.blogspot.com/