permanentna żałoba, czyli świat alternatywny

three women in czerń stały przed bramą. wszystko im skakało i trzęsło się jak wściekła galareta, a od czasu do czasu z hukiem przejeżdżał train i zostawiał na torach ślady parującego, czerwonego jednakniegówna. PANI BOSKA: wie pani, ja swoją też threw away. małe to takie i płeć słaba, a wrzeszczało, wrzeszczało chyba na brain miało jakiś damage. w końcu się umarło jak umarte, to umarte niech się uczy. po to się żyło, nie? ELŻBIETA: a ty, mummy, powiedz proszę do you pamiętasz jak ten świat PANI: oh, pociąg nasz, jebany runs at teraz! piotr stał i mu stał. z chęcią pokazałby na co go stać, ale musiał jeszcze swoje odstać, zanim otworzą przed nim heavena. ruszył wzdłuż torów i pozbierał to co przeoczyły. w gruncie rzeczy da się z tego wyżyć, a czasem, nawet zjeść miał co.