emeryci

weszła do pokoju z pełnymi ustami nie siląc się liczyła na jakiś może pusty gest ze strony najbliższych wnikając w dywan wełniany zapominała się tylko wtedy była szczęśliwa w życiu rozkojarzona emeryci przez cały czas zapominają zapominają o włożeniu butów na śnieg zapominają o niezapłaconych rachunkach zapominają się częściej niż by tego chcieli w śród złudzeń i nadchodzącej wielkimi susami demencji starczej marzą o miłości przechodzą ze stanu spoczynku w lotny