Dziękuję Ewa, Jak wiesz piszę tą romantyczną powieść i to w niej w XIII rozdziale znajdzie się ten wiersz, nie wiem kiedy ukończę tą powieść a co dopiero mówić o druku ale piszę czasami. Pozdr

Dobre zakończenia są też bardzo ważne tu takie jest Pozdr

Wzruszasz Ewo:-) Pozdrawiam

Świetny, zrezygnowałbym z zakończenia które jest jednocześnie powtórzeniem. Słowa dużo ważą w tym wierszu i w moim przekonaniu ostatnie dwa wersy psują a nie dopełniają wiersz. Pozdr

Prosty przyjemny wierszyk:-) Pozdr

Witaj Helen to że tak się dzieje jest dla mnie miłe i to niesłychanie, jeśli coś mamy to starajmy się tego nie zgubić a jeśli zgubimy to szukajmy możemy też czekać aż dobre wiatry przywieją albo aż samo przyjdzie niosąc nam słowa w darze. Z przyjemnością zapraszam Cię więc Helen do mojego świata ;*

Zauważyłem, dzięki:-)

O hej zyga. No prawie Pozdr

Jest ale śpi a wcześniej to mi opowiedział: Żółty liść opadł wolno z drzewa białego bzu i ułożył się miękko jakby kładąc do snu. Otulony pierzyną swych przyjaciół we śnie, cicho mnie się zapytał czy posłuchać go chcę. Więc ująłem liść w ręce powiedziałem że tak a on jakby w podzięce bym już zamilkł dał znak. Opowiadał o chłopcu co dziewczynę swą miał kiedy liściem był młodym z wiatrem lekko im wiał. Chłopiec dziewczę całował i wirował im świat, wokół bez biały kwitnął dla nich wtedy wiał wiatr. Każdy wieczór im pachniał namiętnością i bzem i dotykiem miłości i wyśnionym już snem. Dni im błogo mijały, opadł bzu biały kwiat, tylko wiatr wiał inaczej smętnie nucąc przez świat. każdy wieczór pod drzewem ona jedna czekała, oczy darmo patrzyły gdy łza żalu spływała. Chciałbym- liść mi powiedział być zielonym na bzie, kiedyś znów ich zobaczyć i uśmiechnąć znów się. Naraz chłopiec z dziewczyną przystanęli o tu, pośród wiatru jesieni, wśród śpiącego już bzu. Liść z uśmiechem mi mówi- - tak to ona, to ten, upadł tam skąd go wziąłem by spóźniony śnić sen.