zginał plecy worek zgrzebny gdzie wśród rzeczy niepotrzebnych miał przyrządy do ostrzenia złom z kamienia w kształt osełek wyciosanych wygładzonych licem ostrza co na przestrzał przy rąbaniu cięło tor w powietrza drgani…
bronek z obidzy
W serwisie od 2008
Wieczny tułaczTo przychodziło nie wiadomo skąd, nie wiedział też kiedy, lecz słabnąca chęć do życia powoli wszechogarniająca apatia instynktownie podpowiadały mu że czas wędrówki nadchodzi. Zawsze był gotów…
wystrugali cię na obraz podobieństwa rysy dali i śpiewali i nucili kiedy przyszła pora grali noc chowała do swej sieni gdy powieki składał dzień który rano w poprzek drogi znów wywlekał nitki cień ich niedole…
żłobek siankiem z ranną rosą wyścielony jak łupinka co jest domem dla orzeszka tam się rodzi tam dojrzewa dotąd mieszka kiedy w złoty zmienia kolor dom zielony tak to dziecię jak ziarenko kiełkujące…
buta na ostatni guzik zapięta na rękach zamiast palców pióra pancernie otulona pięta a przed nim parnasu góra pod górą talentu krynica w niej dostatek mądrości wody ostatnia…
w Rysy i Gerlach wbił pazury jak Orzeł czai się do skoku złowieszczy Halny pełen mroku skrzydłami okrył całe góry lecz jutro skrzydła swe rozłoży wyrwie pazury tkwiące w skale żlebami ruszy na Podhale co napotkane…
Publiczne komentarze autora
Autor nie ma jeszcze publicznych komentarzy.