Poemat wyjątkowo nieautentyczny 2 Opowiem o tamponach krzyku, sączkach legowisk, tamowaniu naczyń kuchennych. Nie, nie chodzi mi o to, że można chodzić lżej, nie stękać co krok i znieruchomieć w kokonie przyzwyczajo…

Przestrzeń marszu kąsa. Stopy, powolne każdemu kikutowi, wykopują z piasku szlachetny minerał, odpycha, pycha się skrzy, szlifowana w dalszych od miejsc wymarszu murach - - te fałszują nawet mękę wdechu i wydechu w każdej…

Rozglądaj się uważniej by niczego nie zapomnieć zapomnienie zasypia pod grubą warstwą kurzu tępieje jak pierwszy śnieg od uwypuklającego się świata Rozglądaj się bo czysty przypadek pozostaje niejednoznacznie zakorzeniony…

pamięci Tadeusza Łomnickiego Muzo, całą garścią zarzynająca słowa, ledwie słysząca dialog, choć garść gardeł stara się krwawić pomiędzy tabliczką a rylcem, odkładająca na zawsze garść, co znaczyć powinny – wyostrz w…

Mirce Co było sądzone, sądzone już było. Więc pogódź się z losem - tylko los sądzić może przez wszystkie przypadki, nawet te pozorne. Co było sądzone będzie skazane. Przecież sądzonym dany los absolutnego przyp…

Musisz w to uwierzyć wieczny blichtr świata w którym przyszło ci chwilę przebywać nie zauważy twojej niezgrabie rozlewającej się bezradności Codziennie świadomie omijasz zakład fotografa który próbuje innym zatrzymać cz…

Odpowiedz mi, szczerze, czemu się łudzimy, że kraj ten opowie, co nas w nim urzekło, że nadzieję, siłę znowu w nim zatlimy i wkrótce zapomni, co to „polskie piekło”? Odpowiedz mi, szczerze, czy dławi nas jeszcze smutny etos…

Pamięci Tadeusza Peipera Niebo w każdym z nas, przemawia, czyli: niebo zagryza nas nami samymi, a miasto wyrywa dla nas miejsca zbyt oczywiste, czyli: każdego niebo kąpie w cudzie, osusza o wyschniętą pianę dat, w daci…

Ciemność po same palce przez palce narzędzia do odczytywania w strukturach powidoków Bywa wynalazcą nowego języka nieprzyległego do narzędzi palców umownym znakiem między dłońmi a przechodzącą przez nie falą emocji rod…

Wypracowany w pocie czoła wierzchołek z niedomówienia i cierpkiej recenzji uparte drążenie struktury mojego języka Koncept recenzji błyszczy pozytywną metafizyką i negatywem znaku miejscami wręcz do bólu egzystencjalnym U…

Dzielę się głosem – nabiera powoli waszej przestrzeni Najpierw trzeba posmakować mniejszych okienek na świat przymierzyć głos do właściwego rozmiaru zmarszczek na pościeli do pozostawionych w powietrzu znaków zapytania…

Piszę – nie piszę, ty nigdy nie jesteś przy mnie, zwielokrotniona. Następny dzień jest lepki. Opowiada o krainach fajerwerków, gdzie powietrze ciężkie i skomplikowane niczym labirynt dla polnej myszy oraz o tym, że nigdy m…