Jakąś parkową aleją, wśród arkad z drzew zielonych, niespiesznym krokiem, bo i po co, idzie spacerowicz. Czuje się wolny, sam ze swymi myślami, ze wzrokiem wbitym w jakąś odległą przestrzeń. Idzie ot, tak po prostu, nie zatrzymując się nigdzie na dłużej. A i z ludźmi nie zagada, przecież nie warto tracić czasu. Nie musi pamiętać miejsc i zdarzeń, zwykły spacerowicz-przechodzień szukający chwili dla siebie. 18.06.2006r.