Wśród ciemności nagle kończy się dróżka, Zawrócić nie można i dni niepewne, A na dłoni linia losu za krótka, Wtem pojaśniało, a twarz uśmiechnięta, Życie płynie nowymi ideami, Na łące zielono-żółte kobierce, Tak majowo z nowymi doznaniami, W odmienionym życiu nie bywa pod wiatr, Aż mniszki przekwitły, są dmuchawcami. I tak się kończy niezwykły losu fart, Dmuchawce, podobnie bańki mydlane Zdmuchnięte znikną-to iluzja, to żart. I znów widzisz w lustrze twarz zapłakaną, I boisz się lata, boisz się marzyć.