Anioł

Cienie przemykały po skażonej polanie oddechem zła. Tańczyły chocholi taniec, las nie miał siły płakać liśćmi. Ostatnie łzy lasu dawno wsiąknęły w ziemię. Podeptane. Taniec ustał, weszli do bagna. Przyczaili się na dnie wypatrując nowych ofiar. Św. Elmo ostrzegał. Nie udało się i tym razem,cienie nasycały się rozpaczą grzęznącego w bagnie wędrowca. Wyciągnęły swoje czarne łapska, resztkami sił powstrzymując się żeby wciągnąć dopiero za chwilę. Wciągnęły. Ktoś inny postawił na bagnie swą stopę, zrobił następny krok i następny i znów. To Anioł. Cienie zaryczały. Bagno zamarło. Z każdym krokiem Anioła stawało się urodzajną ziemią. Las pochylił swe uschnięte gałęzie. Anioł z wędrowcem odlecieli a las uniósł swe korony i zaszumiał nowymi liśćmi.