Opadły liście z brzozy już, gdzieniegdzie pozostały i tymi ona rusza tak - jakby się zakryć chciała. Wstydliwie gnie gałązki swe, przy pniu i nieco niżej a dwoje młodych zgrubień kształt odkrywa za to wyżej. I przybył młody psotny wiatr, listki ostatnie rozkrył i zawiał błogo wtedy tak gdy głębiej już się dostał. A ona w gąszczu westchnień swych obwicie zapachniała i tylko młode gałązki dwie na wietrze zaciskała I tak tuliła mocno go on ją pieszczotą smagał, i wcale nie wstydziła się choć była całkiem naga.