Czasem tak się może zdarzyć że gdzieś zniknie oczu blask, nie chce patrzyć się na tęczę, nie chce patrzeć się na brzask. Nie usłyszy szumu drzewa, drażni wtedy ptaków śpiew, w oczach nie ma już miłości, tylko tkwi głęboko gniew. Błyszczą tylko niemą kpiną i niezdrowy śmiech w nich tkwi złym życzeniem już by chciały by błyszczały tak i mi. Jednych kłody przewracają, odmienieni wstają już potem innym je rzucają sypiąc w oczy piach i kurz. Lecz nie wszystkim kłody straszne, i nie straszny piach i kurz, one błyszczą wciąż radością, błyszczeć nie przestaną już.