Wiele oczu przesłoniętych barw nie widzi wcale, wiele oczu przesłoniętych patrzy tylko z żalem. Czy to dobro ucierpiało w tej odwiecznej walce, czy to miłość wciąż przepływa jakby między palce. Czy to wrona przelatując z satysfakcją kracze że gołębi dawno nie ma, że kruki zobaczę. Wrona nieba nie zasłoni, gołąb się ukazał, gdy nad wroną przelatywał z oczu ją wymazał. Zdjąć kotarę, grubą, mocną, już koniecznie trzeba aby dostrzec z łzą radości tu kawałek nieba. Ja nie wierzę wcale wronie i widzę oczyma, że zła siła czarna-marna a dobra olbrzymia.