Wśród krzyków, przekleństw upadło drzewo zgrzytnęła tylko złowieszczo stal, smutną piosenkę ptak mu zaśpiewał, zginęło drzewo pozostał żal. Wypadła Driada ze ściętego drzewa, głowę oparła na jego pniu i zapłakała tuląc do siebie brzozę co domem była jej tu. Dziewczęca twarz wolno niknęła, nie mogła sama żyć dłużej już, ostatnia prośba z serca pomknęła a las zapłakał wśród mchu i róż.