Pofruniemy ponad miastem, zostawimy w dali drzewa, usiądziemy na obłoku, ptak nam tylko będzie śpiewał. wiatr nasz obłok rozkołysze, patrzył będę w twoje oczy, które dla mnie lśnią błękitem i miłością każdej nocy. Popatrz – pierwszy promyk słońca w nim twe włosy są skąpane w twoich oczach miłość wielka, ta bezbrzeżna, ta bez granic. Gdy na ziemi osiądziemy, na obłoki popatrzymy, zabierzemy co nam bliskie i powoli odlecimy.