Kiedy natchnienie ku mnie idzie, już je z daleka czuję, myślami kropli, róż zapachem, już przy mnie spaceruje. Kartkę mięciutko mi podaje, pióro w górę unosi, do ucha wiersz mi cicho szepcze, – i pisz natchnienie prosi. Więc biorę kartkę, biorę pióro i wiersz z natchnieniem piszę – i tylko nic tu nie poprawiaj, przy uchu szeptem słyszę. Więc ja się zwracam do natchnienia: – wszak ja się tego boję, że jeśli wiersze mi dyktujesz, to wiersze te są twoje. Natchnienie na to odpowiada, – niepotrzebnie się boisz, bo chociaż słowa w darze niosę, ja jestem przecież twoje. Chciałem spytać natchnienia, czy to już wiersz jest cały, lecz tylko mi z daleka, gdzieś róże zapachniały.