Księżyc dziś jest taki wielki, chce, bym znowu podziwiał go, że tak świeci pełnią blasku i że przy nim gwiazdek jest sto. Zachwycony ku górze spoglądam, widzę, jak tańczą wesoło tam, lecz kiedy tylko mnie zobaczyły, to w swoim blasku pozostał sam. Wtedy rozpostarł promień złotawy, pokazał mi swój magiczny pył, pokazał miejsce, w którym się bawił, gdy jeszcze małym księżycem był. Pokazał miejsce, w którym gwiazdy gdy są zmęczone, to idą spać i wiatr, gdzie lubi wypoczywać, kiedy ochoty nie ma wiać. Patrzyłbym, patrzył bardzo długo, lecz pora wracać była, cóż, a gdy na księżyc znów spoglądam, gwiazdki się nie chowają już.