Gdzieś z oddali woła nas leśny strumyk, stary las, białą mgłą osnute łąki i kwieciste na nich pąki. Trawy błyszczące zielenią co wieczorem też się mienią, dalej są kwieciste wzgórza, sen śpi w kwieciu ich podnóża. Obok mgła jest taka gęsta, gdy wyciągam do niej dłoń śmiech radosny wtedy słyszę i odczuwam kwiatów woń. U kwiecistych wzgórz podnóża sen się właśnie zbudził już, mgła spłynęła nie wiem kiedy został tylko zapach róż.