Łąka Czarodziejek

Powiedz mi proszę, czy obok ruczaju w gałązkach pląsa śnieżnobiała mgła? postać ma ludzką, dziewczęciem się zdaje, bosymi stopy, muska giętkich traw. Śmiech zda się słyszeć, od lip z drugiej strony, a taki wdzięczny że pieszczotą trwa, echem się niesie wśród wierzb poradlonych a w bukach głucho tylko szumi wiatr. Widać biegnące swawolnie dziewczęta, pośród gwiazd srebrnych w blasku księżyca, lekko rzucają za siebie sukienki, lekko je gubią w leśnym poszyciu. Nagie i piękne na łąkę wbiegają, mgielna dziewczyna stoi wśród wrzosów, powiedz czy myślisz że one się znają? spojrzyj - tamte tulą ją jak siostrę. Tańczą z wdziękiem, gną się bezwstydnie, dumne mają piersi, gęste łona, próżno by szukać obok nich mężczyzny, w pląsach nieokiełznanych, szalonych. Kiedy krąg tworzą za ręce trzymając, to różowy ogień się rozpala, na boki złotymi iskrami strzelając, wznosi się drży i opada. Co raz tam która podejdzie, przykucnie, co chwilę jakaś głowę nachyli, wracają wolno, trochę jakby butnie, wbiegają cicho w leśne gęstwiny.