Szumiał las liśćmi zielonymi, szumiał przedziwną swoją pieśń, o łzach dziewczyny tak słonymi co biegła tędy, kiedyś gdzieś. Co biegła tędy zapłakana, co biegła tędy w siną dal a ukojenie aż znalazła, w morzu spienionych, szarych fal. Szumiał las liśćmi zielonymi a wiatr melodię rzewną grał, o tych co szli drogami tymi, o chłopcu co dziewczynę miał. Szumiał las pieśń o wędrowcu, co nocą mu schronienie dał, okrył koroną złotych liści i tak do rana pod nią spał. Szumiał las pieśń o wyprawach, a wiatr tej pieśni poniósł żal, słuchał skowronek, mech i trawa a las zahuczał i poszedł w dal.