Dotknąć przez chwilę ulotności, w ręce uchwycić gęstą mgłę, szukać gdzie miara jest radości, a może nie ma wcale jej? Otworzyć bramy wciąż zamknięte, gdzie dobro puka noc i dzień, wypuścić wszystkie z niej radości, do każdej z nich uśmiechnąć się. Trzepotem skrzydeł słyszeć dźwięki co przeminęły dawno już, a potem opaść i się zatopić, w zapachu frezji, w zapachu róż.