Noc już pieści zmysły ciszą a ta cisza graniem trwa, ten ją tylko może słyszeć, kto tę ciszę dobrze zna. Otuleni gwiezdnym kocem, pośród traw, kwiatów i mchu, spoglądamy kiedy księżyc, będzie znów przechodził tu. To już było późną porą, kiedy księżyc przyszedł znów i ułożył się nad wodą, w kołysance letnich snów. Czar księżyca tak wyraźny, jak wyraźny jego blask, będzie z góry znów spoglądał, kiedy witał będę brzask. Teraz sny roztacza błogie, ukojenia nocy czar a odblaskiem różowawym, to miłości nocny żar. Jeszcze chwilę popatrzyłem, gdzie nad wodą księżyc był, gdy na niebie go ujrzałem, w rękach miałem złoty pył.