-Ogrzej swe dłonie wędrowcze, zaspokój dotkliwy głód, ognisko tak jasno płonie, skąd więc dochodzi ten chłód? -Czemu twe ręce tak jasne kapota osłania twarz, ogień zapala i gaśnie, a mrocznym się zdaje las. Mówi mi- mieszkam tam dalej, -zgaś palenisko i chodź, a domu nie widać wcale, gęsta okrywa w krąg noc. Idę, lecz czemu to nie wiem, mężczyzna wyciąga swą dłoń, -już blisko o za tym drzewem, obszerny jest bardzo mój dom. mówi mi:jeszcze dwa kroki, nie był już dawno tu nikt, stanąłem wtedy w półmroku a on na dnie bagna znikł.