...To wiatr bezwstydny sukienką rusza, za ręce ciągnie i każe biec, różany księżyc mami i kusi, rozświetla ścieżki, jeziorny brzeg. I tam podążę bosymi stopy, stamtąd dochodzi beztroski śmiech, na chwilę milknie, zmienia w zalotny, i słodko błądzi wśród młodych drzew. Widać ogniska i płomień drżący, suknia wzlatuje na inną z łąk, odwracam głowę, ziele pachnące i dzikiej róży dorodny pąk. Pocałuj piersi, muśnij ust, szyi, od ud niech rozbrzmi rozkoszy takt, na gęste trawy talią popłynie, a rankiem zbudzi mnie letni wiatr.