Ogień wypalił puste słowa, żarem oddechu wolnego a pozostawił złotą koronę, słowa delikatnego. Ogień wypalił słowa cyniczne, paliły się wielkim płomieniem, lecz każde z hukiem trwałości swojej ciężko spadało na ziemię. Ogień wypalił grymas na twarzy a gdy się palił to krzyczał i jeszcze przeklął, zadrwić nie zdołał a zanim spłynął zaryczał. Dogasł już ogień, łąki usłały, się kwieciem ku słońcu patrzącym a człowiek dostrzegł piękno wokoło, spojrzeniem piękna pragnącym.