Czy widzisz drogę wciąż zasypaną żalem tęsknoty miłości? To obłoki upadły, wzlecieć nie mogą, jakby minione radości. Czy widzisz z boku trawiaste wzgórza, nad nimi wielkiego gryfa i płacze, płatki gubiąc tam róża, na kamień marzeń Syzyfa? Zobacz, o teraz miłość podąża tak pewnie za krokiem krok, lecz w chłodnym miejscu naraz przystaje, gdy pierwszy okrywa ją mrok. Spójrz, a zobaczysz obłok, co upadł, znów się do góry unosi, mrok chce go okryć, ale nie może, dumnie nad mrokiem się wznosi. A w środku miłość drzemiąca, senna, jak leci wysoko na niebie, do kogoś właśnie dzisiaj przybędzie, a może właśnie do ciebie.