Rozsypię perły w swoim ogrodzie nocą gwiaździstą pośrodku fal i oceanem w blasku, jasności spłyną unosząc dawny swój żal. Łzą zajaśnieją na suchej twarzy, feniksem przemkną w górę choć raz, by znowu oczy zaczęły marzyć, by odnalazła blask dawny twarz. Białą pościelą z mgły się otulę by śpiących myśli nie zbudzić już i szczęście swoje lekko przytulę pośrodku świata i sennych róż.