Niech ogień płonie żółtym płomieniem -kiedy patrzyłaś beztrosko w dal a ja przytulić już chciałem ciebie a ponad nami wiatr dokądś gnał. Teraz niech błyśnie tych łąk zielenią, szczebiotem ptaków i szumem drzew, figlarnym różem, niewinną bielą, zapraszający niech rozbrzmi śmiech. Teraz czerwienią co w dłonie parzy i niech się iskrzy i w górę pnie, usta przez jedną chwilę zamarzą nim je okryje jakoby śnieg. Teraz fioletem, raz jeszcze różem, nieodgadnionym urokiem dni, a gdyby nie mógł już płonąć dłużej to niech się w sercu na zawsze tli.