Tam pod jemiołą świeciło słońce, jej listki jak serca nasze drżały, gdy twoje dłonie moich spragnione pierwszym dotykiem się spotkały. Każdy promyczek słońca, gorący tobie nieśmiało podawałem a w twoich oczach zielone listki, błyszczały gdy w nie spoglądałem. Pamiętasz jak wtedy wiatr przystanął i podał jemioły nam biały kwiat a jak się miło do nas uśmiechnął i nucąc lekko poleciał w świat. A my tak staliśmy zakochani w białej łódce przepływał wolno czas, ponad nami łabędź przelatywał a nieopodal szumiał stary las. Dzisiaj już nie, nie ma tego drzewa, i bardzo wiele upłynęło lat, ale pozostał dotyk twoich dłoni, listek z jemioły i biały kwiat.