Poezja jest tchnieniem serca wezbraniem myśli, ubranym słowem które wciąż nagim i nie zna -dzisiaj. Jest w oczach dziecka co swą ufnością dotyka nieba i w zakochanych, białych obłokach, szumiących drzewach. W bocianich gniazdach i ciepłym deszczu, dzwonkach konwalii, wartkim strumyku, promyku słońca, mgłą skrytej dali. I polnych kwiatach,pachnących różach, kropelkach rosy, świergocie ptaków, oddechu wiatru, złocistych kłosach. W blasku księżyca, wstydliwych zorzach, orkiestrze świerszczy i łzą pisanym po białej kartce z tęsknoty wierszu. Poezja jest tchnieniem serca...